ชี้ดาบ

อ่านตอนแรกได้ ที่นี่ ครับ 

ตอนก่อนหน้า  "ค่ายเตรียมตัว"

Chapter 2 : ข้อแม้ (กว่าจะได้ไป)

เรื่องมันเรื่องมันเกิดขึ้น เพราะบ้านผมไม่มีตังมากพอที่จะให้ไป ดังนั้นถ้าอยากไปผมต้องรับข้อเสอนที่เป็นข้อแม้ข้อหนึ่ง...

มันเป็นมติจาก บรรดาญาตๆ อา น้า ทั้งหลาย ว่าควรให้ไอ้เด็กบ้านไม่ตัง แล้วยังจะทำตัวเป็นคุณหนูเนี่ย ไปทำงานอยู่ที่บ้านอาม่า เป็นเวลาทั้งหมดครึ่งปี!!

"อาเจง เมิงอยากไป ก็มาทำงานที่บ้านอาม่า"

ตึ๊งงงงง!!!

โอ้วว มันเป็นอะไรที่อึ้งอยู่หลายวัน คิดอยู่หลายตลบ กูจะไปดีหรือป่าวฟะ อเมริกาเนี่ย

บอกตรงๆว่าการไปอยู่บ้านอาม่า เป็นอะไรที่โหด ประหนึ่งว่าเมิงเป็นพจมานที่คิดว่าจะมาหลั่นล้าในบ้านทรายทอง แต่เอาเข้าจริงๆ...

ไม่ใช่!!

เพราะว่าที่นี่มีอาม่า อาม่าเป็นคนเจ้าระเบียบ มีสัมผัสที่ 6 สามารถสัมผัสฝุ่นโมเลกูลเล็ก เกินกว่าที่มนุษย์ปกติจะสัมผัสได้

"อาเจ็งอ่า มานี่ ทังไมตรงนี้ ถึงมีฝุ่งตกอยู่สองเม็ก ทังไมทำไม่สักอาก" (เจมส์ มานี่ ทำไมตรงนี้ถึงมีฝุ่นตกอยู่สองเม็ด ทำไมถึงทำไม่สะอาด)

ผมก็พยายามมอง "ไหนอ่ะอาม่า ไม่เห็นจะมีเลย (คือมีแต่อาม่าคนเดียวในโลก ที่สัมผัสได้)"

อาม่าก็ชี้ๆ "นี่ยังไงล่ะ ถ้าเอาก้องจุงละทักส่องที่พิกกัก หนึ่งร้อยยี่สิกสองจุกหนึ่งสี่ห้า ก็จักเห็งอ่า" (ถ้าเอากล้องจุลทรรศน์ส่องที่พิกัด 122.145 ก็จะเห็น)

อื้อหือ อาม่า!! เวอร์ไปไหม!

แล้วยังไม่ใช่แค่นั้น นอกจากอาม่าแล้ว ยังมีน้าชาย น้าที่ดูเหมือนเป็นคนเงียบๆ ซึ่งแน่นอนบุตรชายที่เกิดจากอาม่าก็เจ้าระเบียบไม่แพ้กัน!! แต่ด้วยความที่เป็นคนหนุ่ม พลังชีวิตมากกว่า อารมณ์มาเต็มกว่า ถูกด่าที น้ำตาร่วง!!! โดนมาแล้ว กุร้องไห้โทรหาแม่ บอกจะกลับบ้านเลย!!

ยังไม่พอ อากง! ชายหนุ่มที่เดินทางมาจากเมืองจีน เกิดที่เมืองจีน อยู่เมืองไทยได้ 60 กว่าปี แต่เวลาไม่เคยเป็นอุปสรรค ภาษาจีนยังคงชัดแจ๋ว แม้เวลาที่พูดภาษาไทย จีนมาเต็ม แต้จิ๋วล้วนๆ มีศัพท์ไทยปะปนบ้างเล็กน้อย ย้ำว่าน้อยมาก

ดังนั้นเวลาที่อากงพูด หลานๆจะงง พลันหันหน้าไปหาตัวช่วย ซึ่งไม่ใช่ใครอื่นที่ไหน...

อาม่า! มีแต่เพียงอาม่าเท่านั้น ที่สามารถสื่อสารกับอากงได้อย่างครบถ้วน

และที่บอกว่าการใช้ชีวิตในบ้านอาม่ามันไม่ง่าย ก็เพราะว่าผมไม่ได้ให้มาอยู่แบบเฉยๆ มาอยู่แล้วต้องทำงาน ทำความสะอาดบ้าน ดูด ถู ล้างห้องน้ำ ล้างจาน ล้างรถ รดน้ำต้นไม้ ทำมันหมดทุกอย่าง! แล้วไม่ได้ทำกันอาทิตย์ละครั้งสองครั้ง แต่นี่กูต้องทำมันทุกวัน! ซึ่งมันเกินคำว่าแบ่งเบาภาระไปแล้ว...

โอ้ย คนใช้ชัดๆ!

และที่แย่กว่านั้นก็คือ อยู่บ้านกุไม่เคยทำ จะด่ากันว่าคุณหนูผมก็ไม่เถียง ผมแทบจะไม่เคยทำความสะอาดห้องเลย คืออยู่ในที่ที่มีฝุ่นเยอะจนชิน ร่างกายรับได้ ก็เลยคิดว่าไม่ต้องทำความสะอาดก็ได้ (ในสภาพนี้คงจะเรียกว่าขี้เกียจมากกว่า)

กระทั่งวันนี้ผมกลับต้องมารับชะตากรรม ช่วงแรกๆ ก็ยังฟิตอยู่ครับ ความอยากไปมากทำให้เกิดความกระตือรือร้น แต่ทำได้สักสองอาทิตย์อาการขี้เกียดมันก็เริ่มออก

“บ้านมันไม่ใช่เล็กๆนะเว้ย ใหญ่ฉิบหาย!” รู้สึกราวกับตัวเองเป็นพจมานโดนจิกใช้งานในบ้านทรายทอง

พอบ่นมากเข้า ความประพฤติเริ่มหย่อน งานบ้านเริ่มไม่ค่อยสะอาด (ซึ่งนั่นคือความคิดอาม่า ถ้าเป็นบ้านอื่นจะบอกว่าสะอาดมาก)

อะไรเนี่ยอาม่า นี่ก็สะอาดแล้ว เดินทีเสียงมันก็ดัง “เอี๊ยดๆ” แล้ว

แต่อาม่าไม่รับฟัง!! ไม่สะอาด!! โอยกู... คือนี่อาม่าต้องการให้ผม ขัดด้วยใช่ไหม? หา!! ดูดกับถูมันไม่พอใช่ไหม??? นึกในใจ สัมผัสที่หกของอาม่า มันจะแรงเกินไปแล้ว

การทำงานบ้านของที่นี่ ผมจะมีตารางทำงานแต่ละวัน ว่าวันนี้ทำความสะอาดอะไรบ้าง ห้องไหน วันนี้ทำข้างล่าง พรุ่งนี้ทำข้างบน อีกวันทำห้องนอนน้า โอ้มายกอช

ยอมรับว่าเป็นอะไรที่เกร็งจริงๆ เวลาเข้าไปทำความสะอาดห้องน้า คือน้าไม่ค่อยพูด เราก็เลยไม่ค่อยสนิท แล้วก็ใช่ว่าเราจะกลับบ้านเร็ว 2 ทุ่มบางครั้ง จะไปเคาะประตู บอกว่าเรากลับมาแล้ว จะมาทำสะอาดให้ ก็กลัวว่าจะโดนด่าว่าทำไมมาช้า เพราะอย่างที่บอกครับ ด่าหนึ่งที ผมหมดกำลังใจที่จะเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนเลย

อีกอย่าง เวลาผมทำความสะอาดน้าก็ก็จะอยู่ตลอด อันนี้นอกจากเกร็งแล้ว ก็เซ็งด้วย เพราะถ้าไม่อยู่ผมก็จะทำลวกๆได้ แต่นี่ดูตลอด จำเป็นต้องทำให้สะอาดที่สุด ถึงขั้นที่ว่าขัดให้เงา ไม่เห็นหน้าเมิงอย่าหยุด กว่าจะทำเสร็จก็นู่น 4 ทุ่ม

แล้วไหนจะห้องตัวเอง!!

แต่ไม่เป็นไรห้องตัวเองไม่ทำ ชินกับกับฝุ่นแล้วไม่ทำก็ได้ 55+ แต่การบ้งการบ้านนี่สิ ไม่เคยจะได้ทำ ไม่ใช่เพราะไม่มีเวลาหรอก สารภาพตามตรงมัวแต่คุยโทรศัพท์ คุยมากๆเข้า โดนด่าอีก

จำได้ว่าเหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้ผมต้องโทรไปหาแม่บอกว่าอยากกลับบ้าน ไม่อยากทำแล้ว รู้สึกว่ามันร้ายแรง มันอยู่ลำบาก แต่ว่าจะทำยังไงได้ ต้องอยู่ต่อ บ้านนี้ยังเป็นบ้านเรานี่ ถ้าไปแล้วเจอปัญหาหนักกว่านี้ ผมจะทำยังไง