ชี้ดาบ

ต่อจากตอนที่แล้ว ดังนั้นเพื่ออรรถรสควรอ่านตอนที่แล้วๆ ด้วยครับ :D (หัวเราะ)

อ่านตั้งแต่ตั้น ที่นี่

ตอนที่แล้ว "สาวลูกครึ่งญี่ปุ่น(ต่อ)"

Chapter 11 : นี่บ้านหรือคุก?

หนึ่งอาทิตย์แล้ว ที่ผมได้มาอยู่ในประเทศอเมริกา...

ตลอดระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมปฏิบัติตัวเป็นเด็กดี แต่แล้ว ทำไม..

ทำม้ายยยย!! กุต้องมาถูกจำกัดเวลาการใช้คอมพิวเตอร์แค่วันละแค่ 1 ชั่วโมงด้วย หา!!!

ล้างจานกุก็อาสาจะล้างให้ เมิงก็ไม่ให้กุทำ กลัวกุทำจานแตก!! ผ้า! ของส่วนตัว ก็ยังไม่ให้ซักเอง! บอกวิธีกุมากุซักได้ แต่ก็ไม่ยอม บอกจะทำให้!.. ไม่ใช่อะไรหรอก กางเกงในกุ มันรวมอยู่ในนั้น!

แล้วหนึ่งชั่วโมงนะ กับคอมพิวเตอร์เมิงที่ใหม่มากๆ! วินโดว์เก้าสิบห้า!! เวลาเปิดเครื่องรอกันเป็นครึ่งชั่วโมง ไหนจะโหลดเข้าเว็บแล้ว รวมเวลาแล้วกว่ากุจะได้เล่น...

เหลือ 15 นาที!!...

ความยุติธรรมอยู่ที่ไหน??

ยังไม่พอ!! ...เวลากุเดินเข้าห้องคอมปุ๊ป เวลาก็จะถูกจับทันที คิดกันเป็นวินาทีด้วย! คือนี่กุมาเล่นอินเตอร์เน็ต หรือทำแล็บวิทยาศาสตร์กันแน่วะ อะไรจะต้องตรงเวลาขนาดนั้น? จำเป็นขนาดนี้เลยเหรอ???

แล้วเวลาอยู่คนเดียว มันเหงานะ พูดกับใครก็ไม่รู้เรื่อง อยากคุยภาษาบ้านเกิดกับเพื่อน คอมพิวเตอร์ก็ดันไม่มีภาษาไทย! คือกุต้องพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษ เพื่อนพิมพ์มาเป็นไทย ก็เสือกไม่มีฟอนต์ไทยอีก! อ่านไม่รู้เรื่อง! ลำบากลำบน ต้องอธิบายมันไปเป็นภาษาอังกฤษ คาราโอเกะ! กว่าจะรู้เรื่อง ...

            เพื่อน : เฮ้ยเปนยังไงมั่งวะ เมกา (พิมพ์มาเป็นไทย)

            กุ : I can’t read your text can you type them again in English (คืออักษรไทยมันเป็นตัวเหลี่ยมๆ)

            เพื่อน : เฮ้ยกุอ่านไม่รู้เรื่อง

            กุ : I can’t read!!!

            เพื่อน : ทำไมอ่ะ

            กุ(คิดในใจ) : ห่า!! กุไม่รู้เรื่องโว๊ยย

            กุ : Koo Aan Mai Aok!

            เพื่อน : ...งง??

            กุ(คิดในใจ) : หึ...

นี่สรุปหนึ่งชั่วโมงกุไม่ได้อะไรเลยใช่มั้ย?... 

บางทีคุยจนเกือบเข้าใจแล้วว่า กุอ่านไทยไม่ออกนะ เมิงช่วยพิมพ์เป็นคาราโอเกะ (ใครจะไปนึกว่ายังใช้ 95 นี่มันยุคไหนละ?) ...แต่แล้ว เสียงแหลมๆ สูงๆเหมือนนกหวีด ของคริสก็จะดังขึ้น!

James!! Time’s up!!

...

เอาเป็นว่า นี่เป็นเสียงที่หลอนที่สุด ที่กุเคยได้ยินมาในชีวิตนี้เลย...

ได้ยินมันทุกวัน ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมานี้!! แต่ละวันที่ใช้คอม จะภวนาให้เค้าลืมคิดเวลาบ้าง แต่!! ไม่เคยเลย

แล้วยังจะเรื่องทีวี ...

เก่าก็เก่าจนสีจะขาวดำอยู่ละ เวลากุเปิดทีวี ก็มาห้ามกุอีก! กุจะดูซิทคอมตลกๆ ... เมิงก็โผล่มาละ "มันไม่ดีนะรู้ไหม ไม่อยากให้ดู..."

มันไม่ดีตรงไหน?..

เมิงกลัวกุหัวเราะจนตับแข็งเหรอ? เมิงไม่ต้องห่วง กุฟังไม่รู้เรื่อง! ที่กุดูเพราะกุอยากฝึกให้มันรู้เรื่องนี่แหละ เมิงเข้าใจไหม? กุไม่ใช่เด็กอนุบาลสองแล้ว แยกแยะอะไรออกไง! จะ 18 อีกไม่กีวันแล้ว!

แล้วที่วีก็มีอยู่ 9 ช่อง บ้านอื่นเค้ามีเคเบิ้ลกันหมด แต่นี่ เสาอากาศ! ตระหง่านอยู่บนหลังคา! แล้ว 9 ช่องนั่น กีฬาไป 4 ข่าว 2 คริสเตียน 1 ทำอาหารอีก 1...

เมิงไม่ให้กุดูซิทคอม เมิงให้กุดูอะไร?... ที่กุมาอยู่นี่มันคุกหรือไงเนี่ย?

บ่นมาซะยาว เข้าเรื่องกันเลยดีกว่า คือวันนี้เป็นวันเสาร์ ที่บ้านเค้าก็มีแพลนพิเศษกัน จะไปเที่ยว!!

โอ้ววว ตื่นเต้นมาก การเที่ยวครั้งแรก ในประเทศอเมริกา!! จากที่เมื่อกี้ที่ฉุนๆ อยู่ พอเค้าบอกจะพาไปเที่ยวปุ๊ป กุหายเลย! (เหมือนเด็กอนุบาลได้ของเล่นจริงๆ 55+) จินตนการ วาดภาพฝัน ว่านั่งอยู่บนเรือเล่นสกีน้ำ ชมวิวบรรยากาศรอบๆ ตกปลา ย่างบาบีคิว นั่งชิวๆ แต่แล้ว... ก็เหมือนคิ้วกระตุก!

"เราจะไปเที่ยวเขื่อนกัน..."

...

"หะ... !?"

ตอนถัดไป "เขื่อนที่ใหญ่ที่สุด!"

 ทักทายกันได้ที่ FACEBOOK  ชี้ดาบ นะครับ :D 

 หรือจะทักกันที่นี่ก็ได้ครับ :)