ชี้ดาบ

  

อ่านตอนแรก ที่นี่

 

ต๊ายยยยย.....!!!

จินตนาการภาพเจ็กติ๋ม ยืนเกร็งเหมือนคนกลัวเข็มทิ่ม นิ่งเป็นสนิมเกาะแกะ แคะไม่ได้ ขยับร่างกายไม่ถนัด หายใจติดขัด ราวกับถูกรัด ด้วยสัมผัสอะไรบางอย่าง..

 

สัมผัสที่ว่า... กูทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย!!

 

คำพูดที่ควรจะสุดโรแมนติก กลับถูกพูดไปอย่างไร้ความรู้สึกนึกคิด... จากกู!... เจ็กขี้หู!! อื้อหือ...

ไม่มีพิธีการ ไม่มีการสบอารมณ์ ไม่มีการสบสายตา และกุก็ไม่มีหน้า ที่จะกล้ามองหน้าเมิง..

จากที่ยืนนิ่ง ตอนนี้นิ้วกุจิกจนเลือดจะออก ฟันพลันกัดลิ้นจนจะขาด... และยิ่งสะดุ้งเพิ่มแรงกัด เมื่อเธอสะบัดหน้าหันกลับมา

 

โอย... เท่านั้นล่ะ!

เหมือนภาพตั้งแต่อดีตย้อนกลับมาให้กุระลึกชาติ ว่าชีวิตที่ผ่านมา กุจะเอาอะไรมากู้หน้าได้บ้าง...

แต่แล้ว มันก็ออกมาแต่ลิสท์ของคำว่าไม่... อีกแล้ว..

 

ไม่เคยจีบหญิง ยังโสดและซิง ไม่เคยชิ่งผู้หญิงท้อง ไม่เคยท้องร้องให้ใครเห็น...เพื่อนยืนพรีเซนต์อยู่หน้าห้อง... กุยังไม่กล้าจ้องเลย!...

 

แล้วคิดดู เจ็กหน้าเฉยอย่างกู จะเอาพลังวูดูมาจากไหน?... จะเอากาวอะไรมาต่อ หากหน้ากูแตก...

 

ในเสี้ยววินาทีแห่งคำตอบ ข้างใน มันโคตรกระวนกระวาย...

ในเสี้ยววินาทีแห่งความกระวนกระวาย มันก็ชิบหาย เมื่อเธอเดินมาหยุด! ตรงหน้าผม!

 

ตึงง!!!... นะมัดสะเต วะกู ดูเชมู!.... กูแทบสวดเป็นภาษาวูดู

เอาแล้วเมิง ทำยังไงดี หากคำตอบมาดีกุต้องทำยังไง แล้วหากมาร้าย กุจะเริ่มต่อหน้าจากตรงไหน...

 

ยังไงดี ยังไงดี! ยังไงดดดดดดดี!!...

 

แล้วเหมือนภาพสโลในวินาทีที่เธอเปล่งเสียง... และทันใด พลังวูดูก็ดันแสดงอำนาจ... ฉายภาพย้อนไป เมื่อ 3 วันก่อน...

ในวันที่กูอ้อนวอนต่อเจ้าพ่อ ในศาลเจ้าแห่งหนึ่ง..

ที่ German Town…

 

 

ในวันที่ท้องฟ้าสดใส ในวันเปิดทวีปใหม่ที่ผมไม่ต้องไปเรียน... คริสบอกจะพาผมไปเที่ยวต่างเมือง… (Columbus Day)

 คงเข้าใจว่าผมเก็บกด อยู่บ้านกุก็แทนเดซี่ ที่ถูกเลี้ยงเหมือนกระต่าย ออกไปไหนก็ไม่ได้ เพราะเดซี่ไม่มีเพื่อน...

คือแค่คริสบอกจะจูงกุไปเดินเล่น... กุก็เห่าลั่นบ้านแล้ว

 

นี่ถึงขนาดจะพาไปถึงเยอรมันทาวน์... คิดดู เดซี่ที่คิดถึงวิกกี้... จะเป็นขนาดไหน..

ก็ขนาดที่หลอกตัวเองว่า... กุอาจเจอวิกกี้ ที่นี่ก็ได้!!

 

 ... ขนาดหนัก...

 

 

อย่าเพิ่งเข้าใจผิด... เยอรมันทาวน์ไม่ใช่บ้านเกิดวิกกี้ แต่เพียงที่นี่ตกแต่งบ้านเรือนแบบเยอรมัน ตั้งอยู่บนเขา ห่างจากอีเฟรยต้าไป 3 ชั่วโมง

 

เป็นเมืองท่องเที่ยว ที่มีภูเขายอดน้ำแข็งเป็นฉากหลัง พอก้าวเท้าลงรถเท่านั้นล่ะ... กูนึกว่าหลงมาอยู่ในวอลท์ดีสนีย์!

ด้วยสีสันของเมือง ดอกไม้ สไตล์และอากาศ มันก็พาให้ผมคิด...

 เอาละว่ะ... กูไม่เจอวิกกี้ กูมาที่นี่ขอวิกกี้แต่งงานก็ได้!!

 

ความสวยงามแบบที่ไม่เคยเจอ ทำให้ผมเพ้อเจ้อ โลกที่เคยเบลอ ก็เปลี่ยนเป็นสีชมพูทั้งหมด!!

ดอกไม้ก็ชมพู กำแพงก็ชมพู รถสีม่วงยังเห็นเป็นชมพู... คือถ้ามีต้นมะม่วง กูก็คงเป็นเป็นต้นชมพู่...

 และความสุขที่นี่ ก็ทำให้พบสัจธรรมข้อหนึ่ง ว่าเมื่อสารอดริลนลีนหลั่ง กุจะมีพลัง มั่นใจ เหมือนจะทำอะไรก็สำเร็จ โดยไม่ต้องอิงกับพื้นฐานความจริงใดๆ...

และในวินาทีนั้นล่ะ ผมดันตัดสินใจ... สาบานต่อหน้าเจ้าพ่อ แห่งเยอรมันทาวน์

 

 “ลุงซานต้า... ถ้าผมไม่กล้า คริสมาสไม่ต้องมาหย่อนของขวัญที่ปล่องไฟ...”

….

 

ลุงซานต้าทำหน้างงอยู่ในร้านขายของคริสต์มาส พร้อมเด็กๆในร้าน ที่งงว่ากูบ่นอะไร...

โตเป็นควายแล้วยังไปนั่งถ่ายรูปกับซานต้า...

 แต่เท่านั้นล่ะ เหมือนซานต้าให้พร ให้กูไปหลอนจนนอนฝัน กระทั่งถึงเช้าของวัน!...

ความฝันก็ดันเป็นจริง...

 

“James,… you are late…”

 เดี๋ยวนะ... นี่กุฝัน หรือตื่นไม่ทันแล้วคริสปลุก?

 

“I’m sorry but… MIKE asked me earlier” ขอโทษทีนะ... แต่ไมค์มาขอเราไปก่อนแล้ว...

 ….

 

ชิ้ง... งงงงง

เหมือนโลกแตกสลายไปต่อหน้าต่อตา และไม่ใช่แค่นั้น หน้าตากุก็แตกละเอียด เก็บเศษมาต่อไม่ติด...

 ไมค์คาบไปแดก!

 

เมิงเป็นใคร ไอ้ไมค์ เดี๋ยวกุจะเอาชื่อเมิงไปตั้งเป็นชื่อหมา!

แล้วเมิงตัดหน้าห้อยป้ายวันเกิดด้วยหรือเปล่า...

“And just today, he hung me a Happy Birth Day sign” แล้วเค้าก็เพิ่งห้อยป้ายวัดเกิดให้เรา...

 

ชิ้งงง..... เหมือนกูโดนมีดฟันแสกหน้า ย้ำหน้าตาที่แตกละเอียดอยู่แล้ว...

ความผิดของใครเนี่ย... ซานต้า? คาถาวูดู? หรือเป็นกูที่ลีลา?..

 

เมิงที่ลีลา... ง่ายๆ... ผมตอกย้ำหน้าตาที่โดนกระทำซ้ำกับตัวเอง...

แล้วก็ไม่รู้ทำไม วินาทีที่หน้าแหกที่สุด ผู้หญิงอีกคนต้องปรากฎ

 

อันย่า!! (Ania)… เมิงจะมาอะไรกันตอนนี้ จะมากระทืบซ้ำหน้ากูอีกหรือเปล่า...

แล้วก็ไม่รู้ เพราะอีกไรอีก!!

 “James..” วิกกี้เอ่ยขึ้น...

 

 

 “เธอขออันย่าไปงานสิ...”

 …

 

หะ...

 

 

ตอนต่อไป "กิจกรรมทำเพื่อลืม.."