ชี้ดาบ

 

  

อ่านตอนแรก ที่นี่

 

Chapter 20: สาวใหม่ 18+

  

“Hey, check that girl out!” เฮ้ย เมิงดูผู้หญิงคนนั้นสิ...

...

 เสียงหื่นๆ ของใครคนหนึ่งดังขึ้นเบาๆ เมื่อผู้หญิงตัวขาว เดินก้าวเท้าเข้าห้องมาในวิชาออกแบบ... และทันทีที่ชายตา ผิวสีโอโม่ของเธอก็พลันกระแทกตา อย่างไม่มีเหตุผล ทั้งสองตากับจับตาที่ขาเธอ...

 อื้อหือ... สีขาวกระแทกหน้าสะท้อนกับนัยน์ตา สาดขาให้เนียนเหมือนเมิงเขียนขึ้นมา เสื้อกล้ามที่ใส่มาก็รับกับขาและหุ่นอันเซ็กซี่ของเธอ... เสียอย่างเดียว..

  พุงปริ และหน้าเป็นกระ...

 

แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา!! เมื่อขาที่มากระแทก เอาความประทับใจแรกไปแล้ว...

 

  

 

 เธอชื่อซาร่า (Sarah) ครับ

ฝรั่งหน้ากระ แต่ยังคงความคมสวย และแว่วๆมาว่า... ยัยซ่าราเนี่ย เป็นนักเรียนใหม่!

  “หา... นักเรียนใหม่!!?” (ตากูลุกวาว...)

 

  สงสัยว่าคงเป็นความพยายามของเธอ ที่แหกขาฝ่าลมหนาวมาโชว์ขาขาวในวันแรก สร้างความแปลกให้แตกต่าง ในขณะคนอื่นรอบข้างเขาใส่ขายาว และพระเจ้าเมิงรู้บางมั้ย!!

กูใส่มาตั้งสองชั้น!!

ขาเมิงทำด้วยหลังอูฐหรือยังไง?

 

 แต่ไม่ว่ายังไง... ไอ้ที่เธอทำ มันก็ได้ผล..

 

 

 เลือดกำเดากูเหมือนจะกระเซ็น กระเด็นออกมาโดยมิได้นัดหมาย... ไม่ใช่เพราะอากาศหนาว แต่เพราะกูไม่ค่อยได้เห็นอะไรขาวๆ...!!

ให้ตายเถอะ สองเดือนผ่านมา... ที่กูเห็นมีแต่ผ้ายีนส์!!...

จะมีขาวๆออกมาแซมบ้างก็ตามแฟชั่นกางเกงขาด... แล้วไอ้ส่วนที่ขาด...

 

แม่งเสือกมีขน!!...

...

 

กูไม่เข้าใจ! ประเทศนี้แม่งไม่เคยมีอะไรบาลานซ์...

ทำไม ทำไมผู้หญิงต้องมีขนหน้าแข้ง?..

แล้วทำไม ทำไมส่วนล่างเมิงปิดโคตรจะมิดชิด แต่ส่วนบนเมิงสะกิดนิดแทบจะหลุด?

 

ซึ่งซาร่ามันคงจับถูกจุด อยากเป็นที่สะดุด... เลยไม่ปิดซักส่วน...

 แทบจะแก้ผ้า...

 

 

จี๊ดจริงๆ ผู้หญิงคนนี้มันจี๊ดจริงๆ บอกตามตรงผมชื่นชมเธออยู่ในใจ พร้อมๆกับข้างในที่เริ่มกระวนกระวาย เมื่อชิบหายเมิงใส่มาไม่กี่ชิ้น กูซึ่งไม่เคยชิน จึงแผ่กระจายรังสีความหื่น แทบจะกลืนกินเธอให้ได้...

ให้ตายเถอะ!!

นักเรียนใหม่ นักเรียนใหม่ นักเรียนใหม่...

 

กูจะกลืน กูจะกลืน กูจะกลืน…

กูจะกลืนเมิง ฟื้นปมด้อยที่มี แล้วเดินไปเคี้ยวซาร่าหยามต่อหน้าวิกกี้! แล้วยิงฟันยี่ๆให้ไอ้ไมค์ตัวดี!!

 

คอยดู...

เดี๋ยวเมิงเจอกู เดี๋ยวเมิงเจอกู เดี๋ยวเมิงเจอกู...

เดี๋ยวเมิงเจอกูอยู่ทั้งคาบ!!... นั่งสาบตัวเองเป็นนักเลงโรคจิต คิดคนเดียวอยู่ในหัว แต่ตัวเสือกไม่ขยับ นั่งเกร็งเป็นกระจับ นั่งปวดตับจนเสียงออดดัง...

กรี๊งงงงง...

...

 

งั้นคาบหน้า... เดี๋ยวเมิงเจอกู...

 -*-

 

 

เวลามันเหลือน้อยเต็มทน จากที่ผมกระเสือกกระสนหาคู่ไปงานอย่างยากลำบาก และหน้าบากไปหนึ่งรอบ... กระทั่งวันนี้ มันเหลือเวลาแค่หนึ่งอาทิตย์...

บทเรียนครั้งใหม่ในอเมริกาครั้งนี้ ทำให้ผมเข้าใจว่าการแอบชอบโดยที่เมิงไม่ทำอะไรเลย เป็นเพียงเรื่องในอุดมคติของคนในซีกโลกตะวันออก ล้วนๆ เอเชียหัวดำ หน้าเจ็กอย่างกู... ล้วนๆ

 

ไม่มีนิยายแนวสำนักพิมพ์แจ่มใส ขายกันที่นี่...

ไม่มีใครมาแอ๊บ ชอบเขาแล้วเอาแต่แอบ อยู่ที่นี่เมิงจะมีแต่ไม่ได้แดก หนำซ้ำจะไม่มีใครเข้าใจเมิง...

 

เพราะหนังฮอลิวูดที่รูดกันทุกเรื่อง มันกล่อมเยาวชนที่นี่…

 อยู่ที่นี่หน้าเมิงจึงต้องหนาเท่ากระสอบสาน… และสามารถสานหน้าตัวเองกลับคืนได้ หากวันดีคืนดีโดนประสานจนหน้าแหกขึ้นมา...

กูเข้าใจแล้ว…

 

และกูก็กำลังจะทำ ในสิ่งที่กูเข้าใจ...

คือกูต้องเตรียมตัว...

 

 

ทั้งคืน... กูต้องหยิบยาพาราเซตาม่อนมาเป็นตัวแทนของซาร่า เพื่อฝึกวิชาก่อนไปเจอซาร่าตัวจริง นั่งท่องภาษาอังกฤษว่ากูควรจะเริ่มยังไง กระทั่งเช้าวันใหม่ผมเริ่มรู้สึกมั่นใจมากขึ้นเป็นพิเศษ

ออกตัวเร็วขนาดนี้... ไม่น่าจะพลาด

พร้อมขนาดนี้... คงไม่ต้องเป็นห่วง

ใกล้กันขนาดนี้... ตกเป็นของกูแน่...

 

เปิดประตูเข้าห้อง ลุยเลยแล้วกัน!!

 

 

“James!!”

 …

 

 “What are you doing here?” เจม มาทำอะไรที่นี่...

อ่าว... ผมก็มาเรียนสิอาจารย์ เมิงจำกูไม่ได้เหรอ กูดูเป็นคนไร้ตัวตนขนาดนั้นเลยหรือยังไง?...

 

“No, you’ve changed your schedule” ไม่ เธอเปลี่ยนตารางเรียนแล้วนี่

หา... กูไปเปลี่ยนชีวิตตัวเองเมื่อไหร่เนี่ย...

 

แล้วทันที ภาพความทรงจำอันเรือนรางก็ย้อนกลับมาในหัว ในวันที่กูบอกกับคริสว่าชอบร้องเพลง กระทั่งเมื่อวานวันที่ครื้นเครง คริสปรากฎตัวเองที่โรงเรียน...

ยืนคุยกับมิสเตอร์บรู (MR. Brew) กูซึ่งเดินผ่านไปพอดีก็ไปทักทายสวัสดี คริสก็ใจดี บอกมิสเตอร์บรู ว่ากูชอบร้องเพลง

“James likes to sing”…

 …

 แค่นั้น...

 

แค่นั้นเมิงถึงกับเปลี่ยนวิชาเรียนกูเลยเหรอ?...

นั่นมันแค่เกริ่นไม่ใช่เหรอไง!!?...

 

ยังไงเนี่ย แล้วกูต้องเอายังไง ไปที่ไหน แล้วซาร่ากูจะได้เอายังไง?...

นี่มันเกิดอะไรกับชีวิตกูเนี่ย?... ทำไมต้องมีอุปสรรค? ลำพังการที่กูเป็นเอเชียในหมูฝรั่ง มันก็อุปสรรคชิบหายอยู่แล้ว...

 

แล้ว... ไอ้ที่กูฝึกวิชา นั่งคุยกับยาแก้ปวดเมื่อคืน มันมีประโยชน์อะไร?...

 

ต้องถ่อตัวเองมานั่งเรียนวิชาไควเออร์ (Choir) ฝ่าลมหนาวเข้ามาอีกตึก อดเห็นอะไรขาวๆอีกต่อไป เพราะไอ้ที่เค้าส่งกูมาเรียน...

แม่งเป็น Men’s choir…

ประสานเสียงชายล้วน...

 

ร้องๆไปอาจได้ฟีตเตอร์ริ่งกันเอง...

 

มาถึงกูก็ประหลาดอีก ถูกจับไปฟีตเตอร์ริ่งเทียบเสียงกับเปียโน สั่งให้กูร้องโด่ๆ

โด่! โด! โด้! โด๊!....

กูจะโด่ยังไง... ผู้หญิงไม่มีซักคน!

 

มันใช่เวลาไหมเนี่ย... มิสเตอร์โอ โด่ นั่น (MR. O’ Donald)

ผมกำลังหาคู่ไปโฮมคัมมิ่ง ไม่ใช่มานิ่ง เจอแต่ผู้ชายที่นั่ง sing กันอยู่ที่นี่...

โอย...

  

 บอกตามตรง ผมไม่กระจิตกระใจเรียนเลย ถึงความจริงมันจะเป็นวิชาใหม่ที่น่าสนใจก็เถอะ เหม่อลอยตลอดทั้งวัน กระทั่งก้าวขึ้นรถโรงเรียนจะกลับบ้าน ถ้าถึงวันไม่มีคู่กูจะทำยังไง...

จะไปคนเดียวเหรอ?...

 

แต่แล้วราวกับปาฎิหารย์ สีขาวโอโม่ที่คุ้นเคยก็สะท้อนเข้าตา...

 เมื่อขาข้างหนึ่ง ก้าวขึ้นมาบนรถโรงเรียน!...

 

 

ขาขาวของซาร่า... นางฟ้าพาราเซตาม่อน

 

 

 

 

 

 หรือจะทักกันที่นี่ก็ได้ครับ :)