ชี้ดาบ

 

ยอมรับครั้งนี้หายไปนานจริงๆ รวมๆก็ 34 วันได้... ไม่ได้ไปไหนหรอกครับ แค่อพยพหนีน้ำอินเทรนตามเค้า 55+

มันเริ่มจากน้ำผลุดจากท่อ ตอนนั้นตัดสินใจอย่างไว... กูไม่อยู่ละ

อพยพกลับไปอยู่บ้านที่เชียงใหม่ บ้านซึ่งเป็นสถานที่ที่สุขสบายเกินไป จึงทำให้ไม่เกิดสมาธิ นั่งเขียนก็แล้ว นอนเขียนก็แล้ว เขียนไม่ได้หนีไปเที่ยวก็แล้ว สุดท้ายต้องกลับมาเป็นผู้ประสบภัยที่กรุงเทพ...

และเวลานั้นล่ะ สมาธิเกิด... (ไม่รู้ทำไม)

 

ย้อนความเดิมตอนที่แล้ว หลังจากร้องเพลงประสานเสียงก็ได้บัตรเชิญหนึ่งใบ บัตรเชิญอะไรติดตามกันได้ในตอนนี้

อีกอย่าง หลังจากที่เขียนมาหลายเดือน จนแฟนเพจติดตามจาก 12 ตอนนี้ 256 คนแล้ว... วิ้ววว และเรื่องนี้ก็ใกล้จะจบภาคแรกแล้ว :) ผมจำเป็นต้องซอยย่อยเนื่องจากให้เขียน 1 ปี ก็คงยาวไป

โดยภาคนี้ผมตั้งชื่อไว้คร่าวๆว่า... Homecoming Dance ก็แล้วกัน :D

-------------------------------

อ่านตอนแรก ที่นี่

 

แสงไฟสาดส่อง ปรากฏบ้านซอมซ่อหลังหนึ่ง ที่ตั้งอยู่ในหลืบมันเป็นบ้านไม้กลางนา ที่ผมอุตส่าห์ให้เดวิดฝ่าดงหญ้า ขับรถพามาตามที่อยู่หลังการ์ด INVITATION

ใช่ มันเป็นการ์ดอินวิเทชั่น รับเชิญผมเข้างานปาร์ตี้...

ปาร์ตี้ที่ดันถูกชวนโดยคนที่ผมไม่รู้จัก…(แต่ก็ยังจะไป)

 

พร้อมกับตอนนี้ที่อึกอักในใจว่าที่อยู่หลังใบพากูมาที่ไหนวะเนี่ย...

 

 

Chapter 23th: ปาร์ตี้ก่อนเริงระบำ

 

 

นี่คงเป็นเสาร์ที่สายที่สุดในอเมริกา หลังจากงัวเงียตื่นขึ้นมา จำภาพเรือนรางได้สองสามอย่าง สนามหญ้า เสียงเฮฮา และผู้ชายเอเชีย

ภาวนาอย่างถี่ถ้วน เมื่อคืนกูคงไม่โดนลวนลาม หรือพาไปตุ๋ยที่ไหน

ไตร่ตรองอยู่ในใจ เมื่อสติมากว่าจะจำได้...

 

สนามหญ้า คงเป็นสนามฟุตบอลของเมืองข้างๆ

เสียงเฮฮา คงเป็นบรรดากองเชียร์จากอีเฟรต้า ที่แห่ไปถล่มหยามหน้าเจ้าบ้านควินซี่

ผู้ชายเอเชีย... คง...

...

ใครวะ!?...

 

 

เท่าที่จำได้ อีเฟรต้าดาหน้ายกทีมไปให้ควินซี่กระทืบมาเมื่อคืน ไม่แปลกอะไรเพราะอาทิตย์ก่อนที่ควินซี่มาเยือน เราก็กระทืบเค้าซะไม่เหลือ แถมอัดจนฟันหลอแขนเดาะกลับไปอีกสองสามคน

ครั้งนี้ภาษากีฬาคงเรียกว่าศึกล้างตา โดยศึกนี้ ควินซี่ทำได้ดีเพราะมีถึงโฮมคัมมิ่งคิงและควีนเป็นตัวประกัน…

 

ในทุกๆปีก่อนงานเต้นรำ โรงเรียนมักมีการแข่งฟุตบอลประเพณีกับต่างเมือง หนึ่งในจุดประสงค์หลักคือการเปิดตัวโฮมคัมมิ่งคิงและควีน (Homecoming King Queen)

ตัวแทนของหนุ่มสาวที่ถูกโหวตว่าเป็นบุคคลผู้ฮอตที่สุดในโรงเรียน จะมาพร้อมยานพาหนะสุดหรู บ้างก็เบนส์ขัดมัน ลีมูซีนคันยาว หรือกระทั่งเก๋งเปิดประทุนคันขาว จูงมือกันออกมาเสนอหน้ารับเสียงกรี๊ดจากกองเชียร์ โบกมือราวกับมันจะเข้าพิธีวิวาห์

โดยหารู้ไม่ ที่เมิงกำลังทำยิ่งเพิ่มความคาดหวัง

ยิ่งเมิงโชว์หรูมากเท่าไหร่ แสดงว่าเมิงควรจะโชว์บอลให้หรูมากเท่านั้นเพราะกองเชียร์ร้อยทั้งร้อยเขามาดูบอล ไม่ได้มาดูเมิง

 

ศึกล้างตาครั้งนี้ควินซี่จึงขยับความคาดหวังมากขึ้นไป อยากหรูนักใช่ไหม...กูจัดให้

 

เสียงผับๆ ดังสนั่นอยู่เหนือสนาม ทามกลางความตระหนกของผู้คนเมื่อเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งจอดลงกลางสนาม

ทันใดคิงกับควินก็จูงมือกันลงมาด้วยขาที่ดูสั่นๆ สีหน้าบอกอย่างชัด ว่ากูกลัวความสูง

แต่มันก็ยังทนได้ เพื่อความหวังในชัยเหนืออีเฟรต้า ราวกับตั้งใจจะบอกเราว่าวิ่งบนพื้นมันธรรมดาไป สร้างความเหนือชั้นให้เห็น ตั้งใจจะเหยียบเราให้จมดิน...

แล้วเกมก็จบแบบจมดินจริงๆ 21 ต่อ 6

 ไม่รู้ว่าแค้นมาแต่ชาติปางไหน...

 

 

ทว่าการตื่นสายในวันนี้ไม่ได้มีต้นเหตุจากบอลประเพณีเลยสักนิด หากแต่เพราะไม่มีเสียงคริส แหกปากปลุกผมให้ลุกในตอนเช้า

ซึ่งมันเป็นเรื่องที่... โคตรจะดี

 

ลองจินตนาการการได้ยินเสียงแหลมๆ สูงๆ ดังในประโยคเดิม เวลาเดิม กิจกรรมเดิมๆทุกวันดูสิ...

James, time’s up!/ James, wake up!/ James, Ketchup!

 

เล่นคอมเกินชั่วโมงก็ Time’s up

กูตื่นสายก็ Wake up

เมิงจะเอาซอสมะเขือเทศก็ Ketch-up

 

อะไรเมิงเนี่ย!

ประสาทกูจะแดก “UP” ทุกวันจนหูกูจะแตก ซอสมะเขือเทศถ้าเมิงจะแดก ก็ลุกไปหยิบเองดิวะ!

 

เสาร์วันนี้จึงดูสดใสเป็นพิเศษ เมื่อผมรู้สึกถึงความเป็นปัจเจก ไม่มีเสียง Wake up แสดงว่าเดวิดกับคริสไม่อยู่ และถ้าแอบเล่นคอมตอนนี้ดูกูก็คงไม่ได้ยินเสียง Time’s up เช่นกัน

การลักลอบใช้คอม แม้มันจะวินโดวส์ 95 ก็เป็นความสุขอย่างมากสำหรับผม ซึ่งเป็นเด็กติดเกมส์

เปรียบเทียบเป็นร้านเกมส์มันก็คงอยู่ในยุคโบราณ มีนาฬิกาไขลานนับเวลาได้แค่ 1 ชั่วโมง มีเจ้าของร้านเสียงสูงๆ ที่ไม่เคยยอมให้กูต่อเวลา...

เธอพูดอยู่อย่างเดียว... ไทม์ซับ

เคยบอกไปว่าผมจำเป็นต้องใช้ต่อนะครับ ขอแค่อีกสิบห้านาที กูก็แทบต้องพิมพ์รายงานความจำนงส่ง พร้อมกับลงลายเซ็นและเขียนคำปฏิญาณ…

 

เช้านี้หลังขยี้ตากระแทกหัวให้หายงัวเงียผมก็รีบวิ่งขึ้นบ้านกะจะเล่นนานๆ แต่แล้วเมื่อตูดสัมผัสเก้าอี้ได้ไม่นาน เสียงเปิดประตูบ้านก็พลันดังให้ปวดกระบานอีกครั้ง…

เมื่อเขาไม่เคยถาม ว่าผมเล่นไปนานเท่าไหร่แล้ว...

มันกำลังมาอีกแล้วเสียงนังจอมมาร!!

 

“James, time’s up!!”…

 

…

 

ไทม์ซับ ตับเมิงสิ กูยังเล่นไม่ถึงนาที!!

 

 

 

นาฬิกาถึงเวลา ผมยืนหน้าชาอยู่หน้าบ้านในเวลาห้าโมงเย็น ยืนเป็นเจ๊กจ่ายตลาด แต่งตัวประหลาดในชุดหลากสี

สูทเขียว ไทต์เหลือง เชิ้ตขาว กางเกงเทา รองเท้าผ้าใบเก่าๆยี่ห้อไนกี้... แม่งเข้ากันมั้ยเนี่ย...

ไม่มีอะไรเป็นของผมเลย นอกจากรองเท้ากับกางเกงใน...เนกไทเค้าก็ผูกให้...

 

 ผมกำลังจะไปงานเต้นรำ…

เพิ่งรู้เมื่อไม่นานว่าคนไม่มีคู่ ก็สามารถไปเต้นถูกับเพื่อนได้ โดยค่าบัตรเข้างานจะแพงกว่าการไปเป็นคู่อยู่นิดหน่อย สาเหตุของการหยั่งรู้คือการ์ดเชิญอินวิเทชั่น จากสาวนิรนามคนนั้น

 

ที่ต้องนิรนาม เพราะกูจำชื่อเขาไม่ได้…

คลับคล้ายว่าคอร์ดนีย์ หรือนี่คือเส้นเลือดขอดผมก็ไม่แน่ใจ...

 

ภาพที่ติดตาคือสาวร่างใหญ่ ยื่นการ์ดเชิญด้วยท่าทีเขินอาย ภายในจดหมายเขียนว่า คุณได้รับเชิญเข้าร่วมปาร์ตี้ก่อนโฮมคัมมิ่งกับพวกเรานะ (Pre-Homecoming Party)

พวกเรา?... เดี๋ยว แล้วพวกเมิงเป็นใคร!

 

ยังไม่ทันรู้ว่าใครคือพวกเรา สาวนิรนามก็เดินจากไปไร้แววว่าจะหันกลับ แต่ฉนั้นไซร้ ผมมีตัวเลือกเหลือไม่มาก...

ไม่สิ ไม่เหลือแล้ว...

กัดฟันตัดสินใจ แม้ว่าคนยื่นจะสเป็กไม่ใช่ผมก็หลอกตัวเองไปว่ากูอาจเจอสาวงามข้างหน้า ศึกษาแผนที่อยู่นาน ถามเดวิดว่าที่อยู่นี้ไปง่ายไหม เดฟตอบกลับมาอย่างไว... ว่าไม่เลย

 

 

รถคดเคี้ยวอยู่ในดงหญ้า เหมือนกูถูกหลอกให้มาบุกป่าอเมซอนก่อนจะถึงบ้านไม้ ผมคิดไปแล้วว่าคงถูกหลอกมาปล้น ดิ้นรนอยู่นานสุดท้ายก็เจอบ้าน...

ทว่าความคิดว่าไหนวะบ้าน ยังคงค้างอยู่เต็มหัว...

ถ้าเทียบกับบ้านฝรั่งทั่วไป ที่นี่เหมือนโรงสีข้าวมากกว่า...

ทันใดสาวสองคนก็ออกมาแสดงตน ยืนยันว่านี่บ้านคนไม่ใช่โรงสีพร้อมด้วยเสียงทักทายแสดงไมตรี...

“JAMMMMES!!” ส่งเสียงอย่างพร้อมเพรียง กูได้แต่ยืนเกาเหนียง สงสัยว่าพวกเมิงที่ส่งเสียงเป็นใครกันแน่วะ?

ทั้งคู่ก็พลันแนะนำตัวว่าเธอชื่อมิสซี่ (Missy)เป็นเจ้าของบ้าน และคอร์ดนีย์ (Cordney) คือสาวนรินามเส้นเลือดขอด

ซึ่งทั้งคู่ต่างเป็นสาวร่างใหญ่...

กระนั้นผมก็ยังเดินกัดฟันเข้าไป ท่องย้ำคำว่าสาวงามอยู่ในใจ

“สาวงาม สาวงาม สาวงาม”…

 

ครั้นเดินผ่านประตูเข้าไปก็ตกใจ โป๊ะเช๊ะ!!...

แม่งมีแต่สาวใหญ่ใจสิงห์ หญิงงามหัวใจไทยมันหายไปไหนหมด?

จะมีก็ที่ใส่แว่นร่างผอมบาง สูงสัก 180 และดูไม่เหมือนผู้หญิงสักเท่าไหร่...

อีกสามคนที่ดูหุ่นดีหน่อย ก็กลับเป็นผู้ชาย...

 

 

บ้านมิสซี่เป็นตัวอย่างหนึ่งของครอบครัวเกษตรกรมีบ้านอยู่กลางทุ่งห้อมล้อมด้วยฟาร์มขนาดใหญ่ที่มีอะไรมาปลูกตลอดปี เท่าที่เห็นน่าจะเป็น ข้าวโพด

มองจากด้านนอกอาจจะดูโกโรโกโส แตด้านในเฟอร์นิเจอร์ครบครัน

พื้นปูด้วยพรมผสมด้วยลายไม้ วอล์เปเปอร์สวยทุกลาย ด้านซ้ายมีเปียโนตั้งคู่กับโซฟา ห้องนั่งเล่นมีทีวีจอยักษ์กำลังเปิดเครื่องเล่นเกมส์เอ็กซ์บอกซ์

ชั้นบนยังมีโต๊ะพูล และเครื่องเล่นอีกสองสามชิ้น...

ต่างจากบ้านผมอย่างสิ้นเชิง ที่มีรูปลักษณ์ภายนอกเป็นภาพลวงตา...

 

ทีแรกจิตนาการถึงปาร์ตี้พี้ยาตามหนังเรื่องอเมริกันพาย  ที่มีการถอดเสื้อหรือปีนถังเบียร์แล้วดื่มแบบตีลังกา...

ทว่าที่นี่ ไม่ใช่เลย...

เป็นปาร์ตี้เล็กๆ รวมผมแล้วก็เพียง 9 คนโดยมีจุดประสงค์หลักเพื่อให้สาวๆห้าคนแต่งตัว ส่วนชายสี่คนที่เหลือก็กินของว่าง น้ำผลไม้ และเล่นเอ็กบอกซ์ไป

งงอยู่เหมือนกัน...ว่าแค่นี้เมิงจะเรียกว่าปาร์ตี้ทำไม

แต่ที่งงมากกว่านั้น... คือเมิงชวนกูมาทำไมเนี่ย...

 

 

ปาร์ตี้เลิกลาด้วยความพร้อมของทุกคนหัวใจผมเต้นเร็วขึ้นเมื่อจะถึงเวลาที่รอในไม่ช้า... ใจเต้นรัว แต่ตัวกูขยับไม่ได้

เมื่อเรา 7 คนอัดมาในรถคันเดียว ...

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคอร์ดนีย์คนที่ชวนผมกลับไม่มาด้วยทิ้งให้ผมโดนอัดเป็นถ้วยอยู่ในรถคันนี้

แต่บางทีก็อาจจะดี เพราะถ้าเธอมานี่ ผมอาจเหลือเท่าถ้วยใส่น้ำชา

และสุดท้ายก็รู้ว่าที่ผมถูกชวนมา เพราะคอร์ดนีย์ชอบหนุ่มเอเชีย...

วิ้วววววว!!...

แต่แล้วทำไมเมิงไม่มางานล่ะ!

 

 

เรามาถึงงานตรงเวลาไม่พลาดสักนาที แต่สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้านี่ กลับทำให้ผมคิดใหม่เมื่อคู่หนุ่มสาวทั้งหลายก้าวลงมาจากรถคันหรู แต่งกันมาอย่างกับเจ้าสาวเจ้าชาย

บ้างสูทดำ บ้างทักสิโด้ขาว บ้างก็มีหูกระต่ายด้วย ทำผมรู้สึกเหมือนเป็นถ้วยจนต้องย้อนดูตัวเอง...

สูทเขียว ไทต์เหลือง เชิ้ตขาว กางเกงเทา รองเท้าเก่าไนกี้...

...

 

กูแต่งเหี้ยอะไรมาเนี่ย!

 

ตอนต่อไป "เต้นรำ ตับกระเด็น"