ชี้ดาบ

วันนี้ตื่นมาด้วยอารมณ์ ฮึกเหิม อยากเล่าอะไรนิดหน่อย... (แต่อาจไม่นิด 55+)

เมื่อ 6 ปีที่แล้ว ผมเป็นเด็กที่โคตรไม่กล้า และไม่ทำอะไรเลยนอกจากเก็บเลเวลในเกมออนไลน์ การเก็บเลเวลก็เปรียบเสมือนการพัฒนาตัวละคร ให้เก่งขึ้น เมพขึ้น แข่งขันกับคนอื่นๆ ที่กำลังพัฒนาตัวละครของตัวเองอยากขมักเขม้น ... ทุกคนล้วนกลัวว่าจะแพ้

เก็บเลเวลทุกวัน กระทั่งวันหนึ่งเราก็มาถึงจุดที่เก่งมาก... จุดที่แทบไม่มีใครสู้ได้

นั่งเล่นจนสุดท้าย อยู่ๆมันก็มีบางอย่างดลใจ ให้มองจอคอม เห็นภาพสะท้อนของตัวเอง... (อาจจะฟังดูดีกว่าละครไทย แต่นี่เรื่องจริง)

ตัวละครในเกมผมใส่มงกุฎ มีแสงออร่า ที่แสดงว่าเทพมาก

ทว่าภาพสะท้อนนั้นกลับกัน มันเป็นหน้าผู้ชายที่สิวเขรอะ มีขี้เปรอะที่ขอบตา สายตากร้าน และยังนั่งด้านใส่ชุดนอน ที่แสดงว่ากูไม่ได้ทำอะไรกับตัวเองมาตลอดเวลาที่เก็บเลเวลบ้าๆนั่น

ผมไปหลงละเมอเก็บเลเวลปลอมๆมาตลอดหลายปี...

ในวันนั้น โลกแห่งความจริงรอบตัวผมเหมือนทุกคนดูเก่งไปหมด บางคนเล่นดนตรี บางคนเก่งภาษา บางคนบ้าศิลปะ บ้างทำอาหาร เป็นผู้นำ หลายคนมีความสามารถพิเศษอื่นๆ เป็นความเก่งเฉพาะด้านที่นำหน้าผมไปไกล

มันกลายเป็นแรงผลักคล้ายๆกับในเกม ให้ผมพัฒนาตัวเองตั้งแต่วันนั้น กระทั่ง 7 ปีวันนี้...

ไม่รู้ทำไม ผมกลับมารู้สึกคล้ายๆกับในเกมอีกครั้ง...

ทว่ามันต่างกันตรงที่...

ไม่ยักมีอารมณ์การแข่งขันเก็บเลเวล เหมือนที่ผมเคยเจอในเกมเมื่อ 7 ปีก่อน หลายคนใช้ชีวิตไปวันๆ ลืมการพัฒนาตัวเองไปนานแล้ว... 7 ปีก่อนเป็นยังไง หลายคนยังเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ทั้งๆที่มันไม่ควรจะเป็นอย่างนั้น

ซ้ำร้าย บางคนทิ้งในสิ่งที่ตัวเองมี... บางคนนั่งรอในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ

ผมสงสัยเหลือเกินว่าทำไม...

เขาเบื่อ เลยเลิกเล่นเกมชีวิตไปเหรอ...

หรือบางคนยังมัวแต่เก็บเลเวลปลอมๆนั่นกันอยู่...

หรือเราเคยชินกับการย่ำอยู่กับที่มานาน ทั้งๆที่โลกนี้ยังหมุน และต้นไม้ก็โตขึ้นทุกวัน...