1 ปีกับชีวิตในอเมริกา

posted on 12 Apr 2011 23:26 by achidahp

ยินดีตอนรับ แล้วก็ขอบคุณมากๆเลยครับที่เข้ามาถึงหน้านี้ :D ขอให้เพลิดเพลินกับการอ่านนะครับ (ฮา - ฮา)

1 ปีกับชีวิตในอเมริกา

เหตุการณ์มันเกิดขึ้น เมื่อ 5 ปีที่แล้ว...

ผมเป็นนักเรียนธรรมดาๆ เคยผ่านประการณ์นักเรียนแลกเปลี่ยนในอเมริกา อยากเล่าเผื่อว่ามันจะเป็นแรงจูงใจให้กับใครที่กำลังลังเลกับการคว้าโอกาสนี้

ส่วนตัว ครั้งแรกเริ่มผมก็ไม่ได้สนใจมันเท่าไหร่ คิดว่ามันยังแทนได้ ตอนโต ตอนเรียนต่อมหาลัย ตอนเรียนปริญญาโท แต่ปัดโถ่ ป่านนั้นก็คงไม่มีใครส่งแล้ว ยิ่งเมื่อได้ไปสัมผัสเอง ความคิดมันเปลี่ยนไปทันที มันต่างกันที่การเรียนรู้ การเข้าใจ และยิ่งโอกาสนี้ก็หาไม่ได้อีกแล้ว “ชีวิตมัธยมปลายในดินแดนต่างวัฒนธรรม”

ผมก่อนไปต่างจากตอนนี้ราวฟ้ากับดิน เคยเป็นเด็กขี้อาย ไร้ซึ่งความมั่น เดินไปไหนกุต้องเกาะเพื่อน อยากทำหลายอย่าง แต่ว่าไม่เคยมีความเป็นผู้นำที่ทำอะไรเองสักอย่าง เพื่อนไม่นำกุก็ไม่ทำ กลายเป็นว่า สิ่งนี้เป็นอะไรที่น่าเสียดาย ตลอดชีวิตที่ผ่านมาผมปล่อยโอกาสหลุดลอยไปตั้งไม่รู้กี่ครั้ง กับเพียงเพราะว่า "กูไม่กล้า"

เอาเป็นว่าตอนกลับบ้าน ทั้งตระกูลตกใจ ไม่ใช่เพราะหัวทอง หรือเอาผู้หญิงท้องกลับมาบ้าน แต่คงเพราะเห็นถึงสภาพที่เปลี่ยนไป มองสิ่งอะไรหลายมุมมากขึ้น ความคิดเริ่มต่าง แหกคอก และที่สำคัญ "ผมมีความกล้าแล้ว"

เหตุผลหรือความบังเอิญ

ถ้าจะให้เล่าถึงความเป็นมา นึกยังไงถึงมาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน! ตอบตรงๆเลยว่า “ไม่ได้นึก” ไม่ได้คิด ไม่ได้มีแม้แต่แผน มันเป็นเพียงความคิดชั่ววูบ แต่ยิ่งใหญ่ขนาดที่ทำให้ผมคว้าหนังสือที่ไม่เคยคิดแม้แต่จะสัมผัส ขึ้นมาอ่านอย่างขะมักเขม้นจนได้เรื่อง

ตอนนั้นผมอยู่ ม.5 แต่...

กุนั่งอ่านหนังสือแกรมม่าระดับประถม... เพราะว่าไม่ใช่คนที่เก่งภาษาไง เรียนภาษาอังกฤษช้ากว่าเพื่อนในห้องตั้ง 7 ปี ทักษะด้านภาษาจึงกระเสือกกระสนตามเพื่อนๆมาอย่างช้าๆ เท่าหนอนกระดึบ จำต้องกลับไปหยิบหนังสือมาอ่านตั้งแต่ tense แรกๆ กุแทบจะเริ่มท่อง ABC ตั้งแต่ต้น

แล้วอารมณ์ชั่ววูบก็สร้างปาฏิหาริย์ ผมผ่านข้อสอบข้อเขียนนักเรียนแลกเปลี่ยนแบบอย่างงงๆ และสิ่งที่ดูเหมือนจะมีผลต่อความพยายามครั้งนี้มากที่สุดก็คงเป็น “อารมณ์ชั่ววูบ” ที่ว่า…

“เฮ้ย เมิงเคยแต่งหญิงป่ะวะ”…

อย่า!! อย่าเพิ่งเข้าใจผิด ผมไม่ได้เป็นกะเทย ตุ๊ด เกย์ หรือปังตอที่ไหน เป็นผู้ชาย แต่สาเหตุที่สนใจก็เพราะว่า...

แค่อยากรู้ว่าถ้าหน้าอย่างผมเป็นผู้หญิงแล้วจะสวยไหม...

เออ... ไม่ใช่...

มันกลายเป็นประสบการณ์ที่น่าสนใจ แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างอย่างมากที่เราจะไม่มีวันได้สัมผัสเลยหากเรายังอยู่ที่นี่ ที่แบบนี้ เป็นผู้ชายแบบนี้...

เฮ้ย!!ผมไม่ใช่กะเทย

เอาเป็นว่าผมไม่ได้อยากจะเป็นผู้หญิง แต่เพียงสนใจในกิจกรรมหลุดโลกของเด็กมัธยมอเมริกัน จากเรื่องเล่าของเพื่อนที่เคยเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน

“ตอนแต่ง ต้องโกนขนหน้าแข้งด้วยนะเว้ย”...

พอแล้วโว๊ย!! ผมสนใจเพราะเห็นความเป็นตัวของตัวเองในเพื่อนคนนี้ เก่ง มีความสามารถหลายอย่าง ที่สำคัญมันแตกต่างจากผมที่สุดตรงที่ “มันกล้าที่จะเริ่มทำอะไรด้วยตัวเอง”

แล้วผมคาดหวังในสิ่งนั้นมากที่สุด...